Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
Sportfjild17

Sportfjild17


Ik,Johan Heegsma ben emeritus predikant van de Prot.Kerk in Nederland. De behoefte om mijn gedachten met name over spirituele en levensbeschouwelijke zaken in woorden te vangen,drijft mij in de stukjes die op deze blog verschijnen.

Home | My Profile | Archives

Lok en seine

Posted at 13:15 on 3/1/2012

Bij de jaarwisseling wensen wij ( in het Fries) elkaar

“Folle lok en seine” toe 

Dit gezegde was de aanleiding tot deze mijmering.

Het is natuurlijk goed bedoeld om elkaar

veel geluk en veel zegen toe te wensen

maar wij weten dondersgoed dat het nieuwe jaar

in alle opzichten op het voorbije jaar zal gaan lijken.

 De goedbedoelde wens kan eigenlijk alleen maar

 tot de teleurstelling aan het eind van het jaar leiden:

 Het was weer niet een jaar met veel geluk en veel zegen.

Op zijn mooist was er iets van geluk een soms ook zegen!!

Of is dit de pessimistisch gedacht?

Onlangs las ik een artikel waarin “ een wetenschapper in levenskunst”  van zich liet horen.

Levenskunst is academische wetenschap aan het worden, dat vind ik opmerkelijk.

Tegelijk lees ik een boek waarin  de schrijver Gerben Heitink mij leidt door de mens -ontwikkelingen die zich  in de tijd voordoen. Ik ben nog maar halverwege in het boek dat als titel draagt : “ De golfslag van de tijd”. Het hoofdstuk over de Verlichting heb ik doorgewerkt en ik werd er weer opnieuw bij bepaald hoe in onze tijd  rationaliteit en functionaliteit, ordening en economisch denken en handelen de peilers zijn van onze huidige welvarende, (voor een deel van mensen) westerse samenleving.

Op allerlei wijze wordt het echter ook klip en klaar dat de welvaart en hoge ontwikkeling op allerlei gebieden en geluk voor mensen  niet hetzelfde zijn.

In het jaar 2012 moet de kunst van het leven kennelijk worden geleerd, anders maak je er toch geen wetenschap van? Ik wil aan deze wetenschap wel een bijdrage leveren.

Ik ontdekte dat het in het leven een groot goed is dat je de goede, vreugdevolle, eerlijke, lieve verrassingen die je overkomen zorgvuldig telt en waardeert. Optellen en waarderen wat je wel hebt en wat je wel overkomt en toevalt aan goede dingen dat is naar mijn gevoelen de peiler voor de wetenschap van de levenskunst.

Dat optellen vindt plaats terwijl er tegelijk ook van alles te klagen en te zorgen en te lijden en soms zelfs te vloeken is. Het leven is zo complex met zoveel vragen en zoveel te dragen. Maar midden in dat zoveel eisende en zoveel vragende en zo vaak ondoorgrondelijke bestaan  blijven tellen en waar je door verrast wordt en waarbij je mogelijk glimlacht , dat is de kunst, de levenskunst !!!. Ik denk dat deze vorm van kunst, die geen subsidie vraagt, kracht en inspiratie levert om het leven aan te kunnen, want ook in 2012 zal het niet “lok en Seine” regenen.

Permanent Link

Levensovertuiging ( 5)

Posted at 14:58 on 17/12/2011

In oude(re) tijden werden preken in 3 punten gehouden

En ik ontdek dat ik daar eigenlijk

ook nu weer mee bezig ben,

nu ik mijn levensovertuiging onder woorden breng,

Soms zeg ik het met overtuiging dat ik een geseculariseerd mens ben.

Daarmee bedoel ik dan vooral dat ik ruimte en vrijheid beleef als het gaat over levensovertuigingen, geloof, religies en tradities. Ik leef losgemaakt van het beperkende “zo is het”, ben een vrij ondogmatisch mens in ruimte levend en bestaand. Maar in die ruimte sta ik wel met een levensovertuiging, een christelijke levensovertuiging.  Over de inhoud daarvan schreef ik eerder, toen ik woorden zocht voor mijn God en Christus geloof. Onder wat ik eerder schreef moet nog een bodem gelegd. Ik moet nog verantwoorden waarom ik die overtuiging omarm. Daarvoor moet het gaan over de “Geest”. Zoals heel vaak in het leven kies je voor een positie tussen de vele meningen en overtuigingen die er zijn en wijs je bepaalden zaken af.In mijn levensovertuiging neem ik afstand van de “platte aarde”. Daar bedoel ik het volgende mee. In het westerse postmoderne atheïstische denken en filosoferen wordt de mens centraal gesteld. Ik las het vandaag nog in mijn ochtendblad, woorden van een BN’ er: “ Ik ben een toevallig samenstelling van atomen en neutronen, ben er en straks verdwijn ik weer “

De basis van het “mens in het centrum denken” is: er is in het komos alleen de “platte aarde” met niets anders dan toevalligheid en er is geen zin en bedoeling in het AL,hooguit evolutionaire processen.

Zonder te vervallen in de uiterste andere positie n.l een theocratisch denken waarbij wij (bijna) zeker weten dat alles een goddelijke oorsprong en bedoeling heeft, belijd ik mijn geloof in de Geest of wel mijn bestaan onder een “open hemel”. Het centrum van dat deel van mijn levensovertuiging is dat ik als uniek en kostbaar mensenkind met verwondering en verbazing mijn leven beleef, gevat in het geheim van God en mensen. In deze overtuiging beleef ik mijn bestaan als deelhebbend aan een voor mij niet te doorgronden en omvattend geheim waar ik meer dan een vermoeden van heb.

Bij dat meer dan een vermoeden van hebben , gaat het over de Geest ,over de Heilige Geest, Gods Geest.De Geest is het waardoor ik deel krijg aan datgene dat ik niet kan beredeneren en omvatten en kan begrijpen, aan God. Ik ben een mens waaraan het leven in volledigheid geschonken is samen met alle levende wezens levend op de aarde bestaand in een niet de doorgronden kosmos. Ik ben daarin een mens voor geluk geschapen met de opdracht dat geluk te delen. Die opdracht vraagt om vorm en inhoud in een leven waarin beperking, vrede en recht en goedheid en barmhartigheid er tegelijk zijn met weerbarstigheid, lijden en dood onrecht en wreedheid en haat en verdriet.

Ik leef vanuit het “En toch ….”,met vallen en opstaan.

Dat is mijn “geestelijk leven”, mijn levensovertuiging.

Permanent Link

Levensovertuiging 4

Posted at 20:56 on 25/11/2011

Nadat ik mij even liet afleiden,

ga ik verder met mijn levensovertuiging

 onder woorden te brengen.

 Ik verwoord mijn levensovertuiging als Christen,

daarom moet er na de woorden dieik al schreef n.l.

dat ik mijn bestaan verankerd ervaar in God, die ik

door Jezus Christus: “Onze Vader ” noem, nog iets volgen.

Ik zal iets moeten zeggen over Jezus Christus.

Het is niet zo eenvoudig om hier goede woorden voor te vinden. In de christelijke kerk bevind ik mij ook weer tussen uitersten. Ik hoor iemand vol overtuiging zeggen dat de totale mensheid wereldwijd en tot in eeuwigheid voor God alleen kan bestaan, door het offer van het lijden en de dood van Jezus Christus, Zoon van God. Buiten Christus is er geen heil te vinden en te verkrijgen De gedachten en de woorden van Anselmus van Canterbury klinken om mij heen in variatie maar wel heel massief.  Ook hoor en lees ik : Jezus is  mogelijk een goed en wijs mens geweest, die naar alle waarschijnlijkheid wel ooit heeft bestaan , maar waarvan wij feitelijk niets onomstotelijk vast van en zeker weten. Alles wat geschreven is over Jezus is gemeentetheologie, woorden en denkbeelden die mensen vele jaren na zijn dood over hem hebben gezegd en dat is vol menselijk bedenken en fantasie.

Tussen deze uitersten zijn er veel gradaties.

In vieringen doen zich deze uitersten ook voor. Jezus wordt aangesproken in gebeden als God, het gaat soms alleen maar over Jezus, de Heiland en Redder.

Het komt ook voor dat er in christelijke kerkdiensten met geen woord over Jezus wordt gerept, hooguit in een enkele liturgische zin.

Waar sta ik als christen? Want zo noem ik mij zelf, ik ben geen jood of moslim en geen boeddhist. Met deze gelovigen leef ik samen, hoewel ik ze in mijn dagelijkse leven niet zo vaak tegenkom en spreek.

Het is mijn overtuiging dat de geloofsrijkdom die aan Israël, het joodse volk is geschonken.  In de Jood Jezus van Nazareth een wereldomvattende en de tijden omvattende rijkdom is geworden. In Jezus Christus is God ons rakelings nabij gekomen en dat lied zing ik met hart en ziel mee. Dat ik in Jezus woorden en daden, zijn weg door leven en lijden en dood heen, deel krijg aan Gods nabijheid en Gods trouw en liefde, dat is mijn geloven.

De geloofsrijkdom aan Israël geschonken mag niet zomaar door iedereen worden geclaimd. Ik heb moeite met een Bijbeluitleg en prediking waarbij bijvoorbeeld de Psalmen a.H.w worden geuniversaliseerd en gehoord als voor ons genaakt en bedoeld.  Ik vind Psalm 139 over God die mij kent dieper dan ik mijzelf ooit ken, een geweldige troost en ik beleid daarbij dat de diepte van die Psalm door een joodse dichter verwoord, ook mijn deel is geworden

door Jezus Christus. In mijn levensovertuiging zijn de woorden en daden van Jezus , waarvan ik weet dat het in hele grote mate geïnterpreteerde woorden zijn, die tientallen jaren na de dood van Jezus zijn opgeschreven – een levende waarheid. De inhoud van de dikke pil van Schillebeeck, heb ik geprobeerd te doorgronden, de titel van het boek is een stuk van mijn levensovertuiging : Jezus het verhaal van een levende.

Ds Stephan de Jong heeft een tijd geleden een boekje uitgegeven met als titel: Jezus de wijsheidsleraar. In dat boekje gaat het over wat Jezus-beleiden te maken heeft met alle facetten van ons bestaan in deze wereld en deze wijd. Het is een bron voor leven in liefde en vrede en voor rechtvaardigheid en heelheid van de Schepping. Het zal nu ook nog over de Geest moeten gaan, dat komt later.

Permanent Link

Levensovertuiging -3

Posted at 15:10 on 25/10/2011

Ik heb de tijd genomen om te komen tot

een verwoording van mijn levensovertuiging maar

ik heb nog meer tijd nodig. Ds Klaas Hendrikse meldt

zich in het”gesprek” Deze dominee etaleert opnieuw

zijn weerzin tegen de kerk waarin geloofsovertuigingen

gelden. Hij vecht tegen alles wat maar zweemt naar “zo is het”

“God bestaat niet en Jezus is zijn zoon” is de titel van zijn boek.

Het vreemde is echter dat hij met grote stelligheid, de stelligheid

van “ zo is het”  zijn overtuiging neerzet en dat naar buiten brengt in een boek.

De gedachten van ds Klaas Hendrikse raken echter, naar mijn gevoelen,

aan een probleem dat alle gelovigen raakt,ook hem zelf. Het is evident dat mensen

leven met overtuigingen ,zulke mensen zijn er en ze zijn niet ziek of zielig of ouderwets

Overtuiging is er en ook christelijke geloofsovertuiging is of  Hendrikse dat nu goed vindt of niet.Er zijn ook gemeenschappen  waarin mensen geloofsovertuigingen delen, herkennen bij elkaar.  Een geloofsgemeenschap die geen geloofsovertuiging kent vervloeit tot niets, want  dan is het geen geloofsgemeenschap meer. Het wordt mij echter steeds duidelijker dat een  geloofsovertuiging verwoorden  deel moet hebben aan een ander taalveld dan 1+ 1 = 2.

Precies zo als een liefdesverklaring zich ook aan dat taalveld ontrekt.

“Jij bent de liefste van de hele wereld”, dat betreft een concreet mens en een concrete situatie en het is van levensbelang voor die twee maar het is feitelijke onzin.De vraag hoeveel vrouwen ik dan wel heb gekend en geliefd van de wereldbevolking om die bewering te staven, slaat nergens op. Ik denk dat wij nergens uitkomen als wij elkaar “om de oren blijven slaan” met theologische stellingnamen links om en rechts om en ook in het midden.

Wij zullen moeten bekennen rechts en links en in het midden dat het om iets anders gaat dan beweringen als wij onze levensovertuiging verwoorden.

Waar je met verwondering naar kunt kijken en naar kunt luisteren is dat er alle tijden door

en op heel veel plaatsen in de wereld mensen  gelijksoortige woorden gebruiken.

Er zijn geloofsgetuigenissen van mensen over Gods aanwezigheid in hun leven.

Er wordt over verteld in Bijbel verhalen, gedichten en liederen

Hoewel ik persoonlijk niet in 1+1= 2 taal kan bewijzen dat God bestaat, is het wel fundament

van mijn levensovertuiging, dat ik besta als kwetsbaar en vergankelijk ,kostbaar en uniek maar evenzeer beperkt mens  in God, de Eeuwige die ik door Jezus Christus “ Onze Vader ” noem. Dat is de grond van mijn bestaan en tegelijk een vreugde voor mijn leven.

Ik weet dat er in dit ondermaanse heel veel mensen zijn die in deze overtuiging leven en ook dat ze er zijn door de eeuwen heen. Maar ik weet ook dat er alle tijden door en overal, mensen zijn voor wie deze woorden klinken als dwaasheid. Dat weerhoudt mij niet om uit die overtuiging te leven. Wonderlijk maar wel de werkelijkheid. Met dat wonderlijke kan ds Klaas Hendrikse niet uit de voeren, denk ik. Ik denk nog wat verder.

Permanent Link

Levensovertuiging (2)

Posted at 21:04 on 1/10/2011

Joris Voorhoeve liet in een rede weten dat vrijwel ieder mens min of meer gelovig is, 2 per 1000 mensen zouden er atheïst zijn.

In een interview, dat op haar sterfdag werd herhaald zegt Hella Haase dat ze over het leven na de dood niets kan zeggen omdat ze niet gelovig is.

Het is al snel een onhelder gebeuren als mensen over geloven  iets gaan zeggen.

Geloven ,omgeven door één en al onhelderheid staat tegen over “ Geloven” met de intentie van “zo is het” en daar was ik over aan het mijmeren

Ik schreef – dat geloven vraagt om woorden, er moet iets bij gezegd worden ,geloven vraagt om beamen en belijden. Daarover nadenkend werd ik mij er van bewust dat er zich in de gemeenschap van gelovigen waarin ik leefde en leef een ontwikkeling voor doet ,

In de eerste periode van mijn predikantschap kwam het voor dat een gemeente waarin ik werd

geacht als bv. Ringcollega voor te gaan, mij vroeg of ik er wel een catechismusdienst van zou willen maken.De bedoeling was dat ik één of meerder vragen van een Zondag uit de Heidelbergse Catechismus als uitgangspunt voor de dienst zou nemen en daar iets over zeggen. Ik was niet in die traditie opgegroeid en opgeleid en heb het naar mijn herinnering nooit gedaan

De Heidelbergse Catechismus is een leerboek  ,waarin geloofsvragen worden gesteld en daarbij ook de antwoorden  worden gegeven. Er is een tijd geweest waarin geloven was verbonden met het uit het hoofd  leren en kennen van de vragen en de antwoorden van de catechismus. Catechisatie was “Fraachlearen” inclusief het overhoren van de vragen en de antwoorden. In het deel van de kerk waarin ik nu leef wordt niet meer gerept over Catechismusdiensten en het “Fraachlearen” is eveneens helemaal verdwenen. Daarbij is in veel gevallen “het kind met het badwater weggegooid” en is er van geloofsonderwijs door de kerk nauwelijks iets overgebleven, uitzondering natuurlijk daargelaten.

Een veel vaker voorkomende zaak was dat mij bij het voorgaan in kerkdiensten werd gezegd dat in de middagdienst het lezen of zingen van de Apostolische geloofsbelijdenis vast onderdeel was. De gemeente rees op als het orgel de eerste tonen liet horen en er werd uit volle borst gezongen. Als het mij gevraagd werd voldeed ik aan het verzoek maar uit mijzelf zou het niet doen.Bij mijn liturgische opvattingen behoorde  het zeggen of zingen van deze Apostolische geloofsbelijdenis of de Belijdenis van Nicea  in doop en avondmaalsdiensten.

De voorganger en de gemeente kenden zeker de Apostolische geloofsbelijdenis uit het hoofd.

Bij deze traditie was mijn overweging dat het zeggen of zingen van deze belijdenis niet het nazeggen van de woordelijke inhoud van de belijdenis is, maar” een mij voegen bij de belijdende gemeenschap door de eeuwen heen”. Ik overwon daarmee bv. mijn weerstand tegen de formulering “ik geloof in de opstandig des vleses” en ook de  “die opgevaren is naar de hemel en zit aan de rechterhand van die Vader  vanwaar Hij komen zal om te oordelen de levenden en de doden. In onze gemeente is de geloofsbelijdenis bij het Avondmaal een superkorte verwoording van het geloof.

In de beginperiode van mijn predikantschap was het een spannende zaak hoeveel belijdeniscatechisanten zich zouden en hoeveel jongeren Openbare belijdenis van het geloof zouden afleggen. Door het doen van belijdenis werd je lidmaat van de Kerk en mocht je deelnemen aan het Avondmaal en was je gerechtigd tot het kiezen  van en het verkozen worden als ambtsdrager. Ook deze tradities waren aan slijtage onderhevig.

Er zijn voor mij veel jaren geweest zonder belijdeniscatechisanten en de toelating tot het Avondmaal werd een open zaak, ook voor kinderen.

Het wordt in deze opsomming duidelijk dat geloven in een groot deel van mijn kerkelijke traditie losgekoppeld is van “ zo is het “, van nazeggen van belijdenissen en voorwaarden koppelen aan geloofskeuzen. Ik heb in deze ontwikkeling een dubbel gevoel. Geloven zonder belijden en beamen kan nar mijn gevoel niet ,maar “zo is het geloof” verzet ik mij ook tegen.

Een weg om te gaan lijkt mij om mijzelf en anderen uit te dagen mijn levensovertuiging te verwoorden . Woorden voegen bij de zin : Mijn levensovertuiging is dat ………!  In een volgend stukje zal ik daar woorden bijvoegen.

 

Permanent Link

Levensovertuiging

Posted at 16:13 on 22/9/2011

 

Ik loop al een tijdje te piekeren over

de titel en de inhoud van dit stukje.

De eerste titel die ik bedacht was

“Geloven, zonder zo is het ”! ,

maar dat is het toch niet geworden.

Ik wilde dat niet als opschrift en wel

om de volgende reden.

Ik heb in een preek wel eens gezegd, dat wij gelukkig niet meer leven in de tijd van het

“onzalige moeten”. Van velen die hun plek in de kerk hebben of hadden hoorde ik:

“Wij moesten aannemen wat er door de dominee werd gezegd, kritische vragen werden niet

geduld en zeker niet beantwoord. De dominees wisten het, de ouderlingen wisten het!

Wij moesten naar de kerk, naar de catechisatie, wij moesten bidden, belijdenis doen, in de kerk trouwen. Als dat niet gebeurde leverde dat grote problemen op ”.

Het “onzalige moeten” heeft schade aangericht”

Persoonlijk ben ik niet zo door dat “moeten” geplaagd, maar ik heb het wel gevoeld.

Ik kan mij er wel iets bij voorstellen als mensen, die de kerk de rug hebben toegekeerd,

zeggen : Wij zijn misleid( om het maar netjes te zeggen)!

De studie theologie opende voor mij vergezichten op meerdere gebieden en bracht mij

in een nieuwe geloofsruimte. Verdieping van kennis van de bijbel, kritisch leren bijbellezen  inzicht en  kennis van de vroege culturen en van vroegere en huidige godsdiensten  zette mij in een nieuwe ruimte. Ik heb als predikant naar eer en geweten mijn werk in de kerk gedaan.

Ik verzette mij heftig binnen de kerk tegen groepen en overtuigingen die mij buitensloten

omdat ik anders dacht over het ambt, de vrouw in het ambt,over dogma’s en ethische zaken.

Ik verzette mij tegen  het “ zo is het geloof ” dat riekte naar fundamentalisme.

Maar ondertussen was ik wel met hart en ziel gelovige en kerkmens.

Warm liep ik in mijn studietijd en in de kerk voor maatschappelijke betrokkenheid

Van de theologie, de theologen en de kerk en de gemeente.

Als het geloof iets voorstelt, als de kerk iets voorstelt, als theologen van belang willen zijn

Dan ………… . Ja, nu komen wij dus aan de kern . dan zal er in ieder geval”iets gezegd” “ iets beleden” iets gedaan moeten worden  Geloven  vraagt om beamen . instemmen en om daden

“Geloven ,zonder zo is het”, als je dat wilt, dan blijft er niets van geloven over

Naar mijn gevoelen is dat een van de zaken waar wij in de Westerse wereld door gevangen

worden genomen. Geloven als “iets” aanduiden waar verder ook weinig over gezegd kan worden . Iedereen gelooft toch op zijn eigen manier !

Geloven , kan, zo zie ik het nu , niet zonder “ zo is het” maar over de inhoudt van dat

“ zo is het” moeten wij het dan nog wel hebben, en dat zal ik ook doen.

Een columniste schreef :” Ik gun iedereen zijn levensovertuiging, maar voor mij is de Islam

De beste manier om tot God te komen”. De volgende dag waren de reacties van lezers er al “Dat ik in Trouw moet lezen dat de Islam beste manier is om tot God te komen.

 Er is maar Een ….

Wij zullen het naar mijn gevoelen over onze levensovertuiging moeten hebben

 In onze Westerse wereld zeggen steeds meer mensen: Ik ben niets! en dat is naar mijn gevoelen nog gevaarlijker dan menen de waarheid in pacht te hebben.

Wordt vervolgd

Permanent Link

Oerverhalen

Posted at 12:30 on 24/7/2011

Oerverhalen

 

De kerkdienst die ik vandaag meemaakte,

was van een ongelofelijke actualiteit.

In Noorwegen heeft een mens,

een jonge kerel, dood en verderf gezaaid.

85 doden, vele gewonden, een enorme ravage.

Het kwaad bestaat.

Het is weer klip en klaar dat de mens in staat is tot alle kwaad.

Er zijn plekken op de aarde waar het hartstikke nacht is .

 

Op deze zondag is er in Balk een oecumenische dienst van Protestanten en Doopsgezinden.

Ds Carla van Duinkerken vervolgt de lezingen in het boek Genesis ,dat gebeurt in deze tijd in de Protestantse Gemeente van Balk.

Zij leest Genesis 19,over Lot en Sodom en Gomorra en de engelen en nog veel meer.

Je moet het zelf maar eens gaan lezen.

Een gruwelijk verhaal met daarin de vreselijkste dingen. Sodom is de stad waar geen enkele

rechtvaardige woont. Lot is er een vreemdeling.

Sodom is een plek waar het hartstikke nacht is. Een plek waar geen rechtvaardigheid meer is

Mensen willen vergrijpen aan  engelen, wezens van God. Verkrachting van wat van God is

 

Met een grootse eenvoud en helderheid heeft ds Carla Duinkerken het ons doen horen, dat

dit oerverhaal uiterst actueel is. In hoofdstuk 18 gaat het om het oerverhaal dat God zelf garant staat voor de toekomst. In de menselijke onmogelijkheid van Abraham en Sara

zal God de toekomst “ aanrichten” Uit dit verhaal schreeuwt het a.h.w de wereld is : Er is hoop en er is toekomst.

Maar de schreeuw vol hoop,klinkt in een wereld, waarin plekken zijn waar het hartstikke nacht is . Het kwaad bestaat dat moeten wij goed weten. Maar in de bijbel staat meer dan dat. In het oerverhaal over de verwoesting van Sodom en Gomorra wordt het de wereld in geschreeuwd dat het kwaad van de onrechtvaardigheid, het kwaad van mensen die zich willen

vergrijpen aan wat van God  niet mag en kan bestaan ,het heeft geen enkel recht om te zijn.

Werelden ,stukken wereld, gemeenschappen, samenlevingen waaruit de rechtvaardigheid ,

dat is een wereld waaruit de Liefde is verdwenen en de haat wordt gezaaid, hebben geen recht van bestaan. Zo hard moet het worden gezegd, in onze tijd waarin wordt geclaimed dat iedereen mag zeggen wat hij wil en ook haat zaaien moet worden gedoogd.

Het kwaad van de haat en de minachting en het vergrijpen aan en verkrachten en vernederen van mensen, van alles wat van God is , daar is geen goed woord voor . Het verhaal van de toekomst met Abraham gaat door ,dat zal bestaan maar door de nacht heen, zal het gaan. Zoals Jezus , door de nacht heen…….!

Je kunt de kerkdienst beluisteren op : www.kerkpleinbalk.nl   

 

 

Permanent Link

Voor € 5.00 gemeenschap der heiligen.

Posted at 21:33 on 16/5/2011

Voor €5.00 gemeenschap de heiligen!

 

Het kost mij soms een aantal dagen om

zaken op de juiste waarde te schatten.

In de loop van de vorige week hadden wij

een bijeenkomst van een leesgroep.

Wij komen bij elkaar in een voormalig

klooster, een bijzonder omgeving.

en betalen elk € 5.00 voor de kosten.

Wij hebben allemaal hetzelfde boek bestudeerd en een lid van de groep leidt de bespreking

van het laatste deel in. Er is grondig gestudeerd op woorden en gedachten uit “ God en Psyche” van Prof. Herman van Praag De inleider weet ons soepel naar heel persoonlijke ontboezemingen te leiden. Het gaat over God, over geloven, over ervaren en ervaringen over traditie en vernieuwing, over “spelen” en over weten en niet weten, over “ ankers” over de rede en wetenschap, theologie en kerk, Jodendom en christendom, maar vooral over ons zelf

In de kring nemen wij heel verschillende posities is, blijken heel verschillend te denken

en te ervaren en te waarderen en hechten waarde op uiteengaande manieren aan verwoorden.

Het gebeurt daar allemaal in die ruimte in die rustige omgeving

Wij laten elkaar uitspreken en luisteren en denken mee en danken na.

Toen ik de € 5.00 overmaakte naar een van de leden, ik had geen cash bij me,

raakte ik aan het mijmeren. Ik zag het ineens heel helder, zonder dat ik feitelijk iets zag,

dat ik voor “ € 5.00 - gemeenschap der heiligen” had beleefd.

Het was een heel bijzonder gebeuren voor mij daar in het klooster.

Meer dan “ gewoon 5 mensen bij elkaar”

 Er zou een gedicht over kunnen worden gemaakt.

Ik maak er maar en stukje over – “voor €5.00 gemeenschap der heiligen”

 

Permanent Link

Over geloven

Posted at 16:33 on 9/5/2011

Na een tijdje blogstilte ,

Laat ik weer van mij horen.

De uitdaging om mijn gedachten ergens

over te formuleren is er voortdurend.

Mijn ochtendblad speelt daarbij een belangrijke rol.

Zaterdag j.l meldde de krant dat godsdienstwetenschapper

Koert v.d. Velde zal promoveren op een boek met de

titel : Niet geloven maar flirten met God.

De schrijver kwalificeert zich als een a-gelovige.

Hij gelooft niet in het bestaan van God  maar hij gelooft

ook niet in het niet-bestaan van God.

In een artikel over zijn dissertatie kritiseert hij de

minimalisten

Dit soort gelovigen zijn volgens hem gelovigen met niet-duidelijke

Godsbeelden en niet absolute beelden en woorden hebben

bij God die is, regeert en zich laat gelden en voordoet.

Ze noemen zich wel gelovigen maar ze zijn het volgens v.d. Velde

niet,lees ik dus de regels door

Traditioneel gelovige mensen daar is het , volgens v.d. Velde

allemaal klaar en helder voor .

Maar traditioneel geloven is wetenschappelijke onmogelijk volgens

de wetenschapper. 

Je kunt toch helemaal niet geloven dat God bestaat en een weldenkend

mens doet dat ook al lang niet meer.

Dus ….  

Wat de schrijver wel ontdekt, ook bij zich zelf , dat hij religieuze

gedachten en gevoelens heeft en daar ook behoefte aan heeft .

Zo komt de a-gelovige godsdienstwetenschapper uit op de conclusie

dat niet gelovige mensen maar moeten “ flirten met God”

Bij de redeneringen van Koert v.d. Velde vraag ik mij dan af:

Wat doet deze wetenschapper met mij?

De wetenschapper v.d. Velde zet de mens in centrum van de kosmos

en redeneert vanuit dat centrum over God.

Hij constateert dat er in dat centrum van kosmos geen plaats (meer) is

voor God ,maar dat leven zonder God geen perspectief biedt voor  gelukkig leven.

Daarom maar”flirten met God”.

Ik ben zo vrij een andere positie in te nemen en gebruik daarbij woorden

van de Prediker . Hij (God) heeft  hen ( de mensen) de eeuwigheid in het hart

gegeven zonder dat de mens  van de daad die God gedaan heeft van begin tot het eind iets uitvindt. (Pred 3 : 11)  Deze woorden laten mij wonen in het mysterie van God met ons en wij met God  Ik behoef niet te flirten met God maar weet mij gekend door de Eeuwige

die ik niet in staat ben te zien en te doorgronden. Dat bestaan begint met de verwondering

over dat ik ben. Op dat fundament leef ik hier en nu en ik raak daar niet over uit gedacht,  

Ik denk dat het woord geloven nodig aan herijking toe is onder gelovigen maar  zeker in de wereld van wetenschappers. 

 

Permanent Link

Writers block

Posted at 14:08 on 22/3/2011

Er zijn tijden dat ik met heel veel genoegen

emeritus ben en blij dat er niet meer verplichting

is om op een vastgestelde tijd en plaats voor

te moeten gaan in een dienst

Ik kan nu rustig de weblog laten voor wat die is.

De reden van mijn afwezigheid hier is een

“ bezwaard gemoed” en zo’n gemoed veroorzaakt bij mij een “writers block”

In afgelopen  maanden zijn er in onze familie 3 naaste famileden gestorven

Er kon afscheid worden genomen, maar ook niet.

De zorgen over wie achterbleven zijn niet gering. In de kring van de familie missen er 3 mensen waar wij heel lang mee verbonden waren.

Wij beleven het verdriet mee en proberen zorg te dragen.

De lege plaatsen in de kring confronteren mij met mijn eigen sterfelijkheid, met de kwetsbaarheid en broosheid van mijn bestaan.

Natuurlijk ik weet wel dat niemand hier eeuwig leven heeft en dat sterven de enigste

absolute zekerheid van ook mijn bestaan is , maar toch.

Het bekijken en beluisteren van het nieuws veroorzaakt nog meer “bezwaard gemoed”

Oorlog, gewonden en doden en machtswellust en waanzin , niet te weinig!

Het is een voorrecht dat er dus hier even helemaal niets hoeft.

Permanent Link

De mens .......

Posted at 17:40 on 26/2/2011

Ik vraag mij al een tijdje af waarom ik met

een met zichtbare instemming de artikelen

lees, waarin de gecompliceerdheid van

het menselijk brein wordt uitgelegd.

In een artikel over “ De vrije wil” in Trouw

van 26 februari 2011  staat : “Een mens is geen hersenplaatje !” 

Er wordt door meerdere wetenschappers uitgelegd dat beïnvloeding  van de essentialia

van ons brein plaatsvindt en het gehele proces van menselijk denken en doen een heen en weer gaan is van heel veel zaken waarin alles tegelijk van belang is.  Bij het lezen van dergelijke zaken laat ik het hardop horen dat ik er blij mee ben. Er is veel innerlijk verzet in mij tegen de absoluutheid van wetenschappelijke oordelen en vaststellingen ,terwijl ik tegelijk groot respect heb voor wetenschappelijk onderzoek en de resultaten ervan

Er is in mij echter een diep verzet tegen fundamentalisme van welke soort dat dan ook.

Fundamentalisme, alle “ik weet het zeker ” geredeneer  over de essentie van het mens zijn tast voor mij het wezen van het menselijke bestaan in verwondering , geloof en zoeken aan.

Ik verfoei religieus fundamentalisme maar eveneens het atheïstisch fundamentalisme., dat is de reden van mijn genoegen bij het lezen van genuanceerde verhalen , weet ik nu,denk ik nu !

 

Bij de mijmering over het voorgaande kwam ik in dezelfde krant een artikel tegen van Prof Kees v.d. Kooi  met de titel : Politici schuwen het grote verhaal .

Het wordt ons al een tijd voorgehouden dat in onze postmodernistische tijd het grote verhaal heeft afgedaan. Het visioen is uit en het directe belang is in ! Prof v.d. Kooi gaat tegen deze stroom in en het bepleit: “ waarden en normen – onze moraliteit – zit tussen ons dagelijks leven en het onderliggende basisverhaal in. Zo’n “groot” verhaal bevat beelden,doeleinden en en visioenen over wie ik als mens ben,wat mijn herkomst is, toekomst. dragende zin van het bestaan. Dat is de bakermat van waarden en normen Er is dus geen moraal zonder verhaal”

 

Het is voor mij duidelijk zijn dat het grote verhaal van het Christendom niet het enige verhaal is, maar ik breng mij ,met verwondering en ontroering de woorden het Koninkrijk van God

en de gerechtigheid daarvan te binnen en voeg mij morgen in een gemeente rond de Avondmaalstafel en proef van”het brood uit de hemel en de wijn van het Koninkrijk”.

Genodigd door ………. door Hem, die liefde is door de dood heen. Jezus Christus brengt mij

het grote verhaal te binnen , een visioen dat ons bittere en kapotte werkelijkheid breekt 

Zulke zaken beginnen niet bij “ zeker weten” , maar bij je op laten nemen in een groot verhaal dat wegen en perspectief schept voor hier en nu , verantwoordelijkheid, vrede, liefde en recht er zijn in vreugde en verdriet.

 

Permanent Link

Wie ben ik ?

Posted at 17:03 on 5/2/2011

Wie ben ik?

 

Ik zit midden in de hersen- hype.

In een leesclub verdiepen wij ons in het boek

van Prof. Herman van Praag : God en Psychè.

De hooggeleerde levert ons uitgebreide

beschouwingen o.a over depressies en stelt in

zijn boek dan de vraag of Joden in bijzondere

mate gevoelig zijn voor depressies.

Bij een dergelijk vraag moet dan ook eerst nauwkeurig

omlijnd worden wat moet worden gedacht bij het woord ‘ Joden’

Ik geniet wel van dit uitvoerige en heel systematische gedoe.

Ik genoot ook altijd van  de goede colleges van prof  Dankbaar en

Prof Hubbeling. Het waren betogen die als bloemen open bloeiden.

 

Terwijl wij met dit boek bezig zijn ontwikkelt zich in “Trouw”

de discussie over “de vrije wil” en er verschijnen in veelvoud

boeken over het onderzoek naar onze hersenactiviteiten.

De MRI scans leveren daarvoor veel onderzoeksmateriaal

“Wij zijn ons brein!” is de titel van een studie van Prof Swaab.

 In de NRC werd een poging gedaan om de oorzaak van de

uitgebreide aandacht voor onze hersenactiviteiten op te sporen

 

Ik mijmer hier even bij.

Door alle tijden heen stellen mensen zich de vraag: Wie ben ik?

In onze geseculariseerde wereld, met onze kennis en zeer geavanceerde instrumenten

en machines wordt in bepaalde kringen als antwoord op deze vraag gegeven :

Je bent een biologisch proces. Je bent een object dat bepaald wordt door instinct en emoties.

Er wordt door neuro- wetenschappers monomaan gedacht en geredeneerd.

In de “hersenhype” voel ik mij beter thuis bij Prof van Praag.

Hij noemt zichzelf een Neo –dualist! Dat uit zich in zijn opvatting dat de mens meer

is dan biologische processen, hoe zeer hij ook de neuro –wetenschap hoog acht.

Bij Prof van Praag in de buurt  krijgen geloofswoorden voor mij ineens nieuwe

power bijv  de woorden heel lang geleden gezegd tot het volk van de Joden

“ Welnu ,dit zegt de Heer, die jou schiep, Jakob die jou formeerde, Israël.

Wees niet bang ,want ik zal je vrijkopen, ik heb je bij je naam geroepen, je bent van mij”!

Bij de jood van Praag in de buurt geloof ik dat die woorden universele betekenis hebben.

Natuurlijk moet er neuro – wetenschap worden bedreven.

Maar ik blijf geloven : Ik ben meer dan mijn brein!

Ik geloof: “ Wij zijn meer dan ons brein”!

Permanent Link

Een beetje meer ...

Posted at 20:09 on 11/1/2011

 

Het is nu al bijna 45 jaar geleden dat de leraar Nederlands

tijdens een les ( op de avondschool HBS)

als onderwerp voor een te schrijven opstel opgaf:

“Heen en weer geslingerd zonder rust  noch duur,

was ik maar een wingerd had ik maar een muur ”

Ik weet uiteraard niet meer wat ik van dat opstel gemaakt heb.

Wel weet ik dat ik die zin nooit weer vergeten ben

en dat die woorden ook van tijd tot tijd wel eens klinken in ons huis.

Ik ben blij dat de kalender weer ‘januari”aanwijst en ik laat graag de jaarwisseling achter mij om gewoon verder te gaan door de tijd Ik ontdek bij mij zelf dat er bij “gewoon maar verder gaan” iets wringt. Een van de zaken die dat wringen veroorzaakt is de veelheid van tegenstrijdige informatie die op mij afkomt.Een voorbeeld.Ik was er blij om dat een journalist aan de hand cijfers van een officieel instituutmeldde dat er vorderingen worden gemaakt op het gebied integratie van bevolkingsgroepenin ons land. Een grotere deelname van jongeren aan het voortgezet onderwijs, intensievere deelname  aan het arbeidsproces enzovoort . Een dag later worden wij door t.v. en krant met verontrustende cijfers over  met name Turkse jongeren geconfronteerd. Ze voelen zich achtergesteld, radicaliseren, maken de school niet af enzovoort.“

Een columnist zet de zaken ook nog eens even op scherp.

“Heen en weer geslingerd .zonder rust noch duur”!

Dat ik met onbeantwoorde vragen te leven heb en dat het leven razend ingewikkeld is daar ben ik mij al heel lang bewust van, maar ik vindt het op de grens van het eerste decennium van de 21 ste eeuw er niet eenvoudiger op worden.

Ik las een heel knap essay van Rob Riemen met als titel “De eeuwige terugkeer van het fascisme.Hij schetst daarin onze tijd als de tijd van het verval van waarden.

Wij zijn bevrijd van heel veel en zijn daardoor in een leegte terecht gekomen die zijn weerga niet kent. Het gevolg is onzekerheid en angst en de deur voor fascisme gaat open.

Bij het lezen van het essay bekroop mij het gevoel dat ik “het zo niet waar wil hebben”.

Ik kijk om mij heen in mijn eigen leven en de mensen waar ik mee leef en weet dan heel veel goeds te noemen en te duiden. Er zijn heel veel mensen die zich inzetten voor goede zaken

voor recht en vrede. Ook hier de vraag wat is nu het meeste waard om je aan vast te houden.Toen kwam er toch een wens voor jou en mij in mij op : Ik zou wel iets meer vastigheid en duidelijkheid willen hebben nu het leven weer ( gewoon) verder gaat, al is het maar een beetje.

 

 

 

 

 

Permanent Link

Onvoorwaardelijk !

Posted at 17:00 on 19/12/2010

 

 

Als Trouw lezer kan ik van tijd tot kennis

nemen van een speciaal interview

dat Arjan Visser mensen afneemt.

Hij loopt het leven van mensen

door aan de hand van de 10 geboden.

Deze speciale interview techniek levert vaak ,

niet altijd, bijzonder documenten op.

In de documenten komen meestal

bekende Nederlanders aan het woord.

Ontroering en bewondering overvalt mij nog als eens bij het lezen van de stukken.

Er zijn ook zaken die mij storen. Het is niet ongewoon dat in de interviews breed wordt uitgepakt over  hoe belachelijk het is dat je gelovige  bent. Op zich is dat niet vreemd want er zijn heel veel mensen die niets met geloven hebben en in een aantal gevallen gaan gelovigen , de kerk en ook dominees daarbij niet vrijuit.

Waar ik mij aan stoor is dat er bijna nooit iemand aan het woord komt, die erudiet is, midden in het leven staat en verantwoordelijkheid draagt en die op een innemende manier woorden over geloven en als gelovige leven laat horen.

Waar ik mij ook aan stoor is dat als de geïnterviewden aan het woord komen over

huwelijkstrouw er bijna nooit iemand het meer aandurft om rond uit te zeggen dat onvoorwaardelijke  huwelijkstrouw een groot goed is.

Bijna iedereen laat ruimte open voor de mogelijkheid tot “vreemd gaan”. Het is kennelijk, volgens de geïnterviewden, teveel gevraagd van een mens om zijn of haar hele leven onvoorwaardelijk trouw te blijven aan één en dezelfde partner.

Bij de voorwaarden rond het huwelijk wordt er op het politieke front voor gepleit om de huwelijkse voorwaarden tot de normale regel te maken bij de huwelijkssluiting. Bij de sluiting van het huwelijk kun je er maar beter direct van uitgaan dat “het zal duren zolang het duurt” en de nasleep van uit elkaar gaan zo soepel mogelijk kan verlopen. Voor mij een degradatie van het “ja”

Ik weet maar al te goed dat het soms onmogelijk is om het eens gegeven “ja”niet of niet meer gestand te doen. Maar daarbij blijft een gegeven “ja” nog ‘wel “ja”.

Ik zal niet door Arjan Visser worden gevraagd voor een interview, maar ik zeg hier dan maar, dat ik een hartelijk en vrijuit levende gelovige ben, die het als een groot goed ervaar dat ik mijn leven gefundeerd in God beleef en vanuit het geloof weet heb van mijn opdracht tot mens te zijn voor God en voor de ander.

En daar wil ik nog wel aan toevoegen dat ik onvoorwaardelijke trouw aan elkaar in het huwelijk een groot goed acht en dat ik mijn ‘ja”zelf vandaag precies ( 19-12- 2010) 47 jaar met heel veel vreugde en geluk gestand doe.

Het is voor mij het fijnste dat er is dat je er altijd voor elkaar en met elkaar kunt en wilt zijn. Voor mij is dat geluk. Onvoorwaardelijk !

Permanent Link

Ruimte !?

Posted at 10:43 on 5/12/2010

Ruimte!?

 

De discussie over :”de vrije wil” in Trouw,

houdt mij nogal bezig.

Dat ik mij geen reflex apparaat voel,

heb ik al eerder laten weten.

Maar ook heb ik al eens geschreven

dat ik de slogan: “Willen is kunnen” maar niks vind.

De vraag die ik mij dan moet stellen is : Waar sta ik dan ?

Bij het denken hierover wordt het mij weer eens duidelijk

dat het abstracte begrip ruimte, de ruimte die mij lief is

pas concreet wordt als ik ergens een positie inneem, dus een keuze maak.

Bij keuzen maken gaat het om mijn identiteit.

In nogal wat preken heb ik gezegd dat geloven in God

voor mij vooral ook betekent dat : ik er mag zijn ,zoals ik ben! 

Ik behoef mij niet mooier voor te doen of op te poetsen,

maar ik mag mij aanvaard weten door de Eeuwige en vandaar

uit kan/mag ik mijzelf zijn.

Nu denk ik : Mooi gezegd, maar …………….

Ook dat “mijzelf zijn” is niets als het niet geconcretiseerd

wordt. En dan zijn er ineens allemaal zaken die er ook toe doen,

Ik ben er , met mijn mogelijkheden en beperkingen ,met

sterke en zwakke kanten, met mijn kunnen en niet kunnen

met mijn willen en niet willen, met mijn begrijpen en niet

verstaan , met mijn aandacht en humeurigheid.

Er is mij dus niets menselijks vreemd!

Ik ben een mens dat bepaald is en tegelijk ook een mens

die voortdurend moet en kan kiezen.

Ik denk op deze zondagmorgen : Het is kennelijk niet de eerste

vraag:waar ik sta in ruimte van het leven, maar bepalend

is wat ik met en in “ mijn ruimte ‘doe.

Het leven is kennelijk niet zomaar te duiden.

Ik vind het wel uitermate fijn om leven in de ruimte die er

voor mij is en elke dag zijn er weer kansen om te gebruiken

of te verprutsen.

Permanent Link

Schrijnend !

Posted at 22:14 on 30/11/2010

Bij het ontbijt lees ik altijd Trouw.

Kranten lezen is een dubbelzinnig gebeuren.

Veel dingen die ik lees wil ik vaak liever niet weten.

Maar ik wil ook weten wat er gaande is,

daarom graas ik de krant toch intensief af.

 

De krant van vandaag leverde stof voor die dubbelheid op.

Jan Greven informeert over een boek dat Victor Lamme heeft geschreven

over : De vrije wil bestaat niet. In het boek zo leert Greven mij wordt

de mens terug gebracht tot een reflex apparaat.

Een mens reageert vanuit de reflexen zoals

ook een kikker regeert op basis van reflexen.

De mens wordt teruggebracht tot een ding.

Een hooggeleerde , Victor Lamme is hoogleraar cognitiever neuroweten schappen,  investeert

zijn intellect en tijd  in  de wereld met deze  boodschap  te confronteren

De mens is eigenlijk niets,een reflex apparaat

 

In dezelfde krant en ik zag haar gisteren ook op de tv ,zwaait Francia Simon

naar mij.  Een meisje uit de Domenicaanse Republiek 16 jaar oud.

 Zij was een “niets”omdat zij geen geboortebewijs had.

 Zulke kinderen worden van alles uitgesloten, zij bestaan niet volgens de autoriteiten.

Francia heeft de strijd tegen het “Niets –zijn” opgenomen en voor 136 kinderen heeft

zij bevochten dat zij  van”niets “geworden zijn tot officieel bestaande mensen met rechten

en plichten.  Francia kreeg de Internationale Kindervredesprijs.

 

Ik moest bij deze berichten denken aan de woorden van Jezus : Laat de kinderen tot Mij komen , want voor zodanigen is het Koninkrijk  Gods.

Dat meisje uit de Domenicaanse Rebubliek houdt zich naar mijn gevoelen met belangrijker zaken bezig dan de hoogleraar cognitieve neurowetenschappen.

Zo denk ik er over en ik geloof niet dat dat een reflex is.

Permanent Link

2 x1 =1

Posted at 21:47 on 22/11/2010

 

Het was gisteren de laatste zondag van het Kerkelijk jaar .

Op deze zondag worden de namen genoemd van de gemeenteleden

die in het voorbij kerkelijk jaar zijn gestorven.

Het was een intens ervaren deze dienst.

Er was een trio  voorgangers

De aanwezigheid van veel mensen die het verdriet meedroegen

de liederen, de stevigheid van de overdenking, de ingetogenheid van het moment

van gedenken, de ontroering bij het kind dat een kaars aanstak bij het gedenken van alle kinderen die geen leven en levenskansen kregen, de grote groep die naar voren kwam om een licht aan te steken bij het gedenken van een dierbare die gemist wordt.

Alles sprak  tot mij, ontroerde me  en troostte en bemoedigde mij.

Hier ging het om het leven in al zijn hardheid en pijn en om de hoop

en de moed en kracht om het leven met dat verdriet aan te kunnen.

De schoonheid, de kracht, de intensiteit van de liturgie  laat zich bijna niet eens benoemen

Ik was blij dat ik er was in die kerkdienst op de laatste dag van het kerkelijk jaar

 

Een paar uur later zat ik weer in de kerk, een andere,

Ik had alles klaar gezet voor de musici,

Er was weer een trio, nu geen voorgangers maar musici

De een speelde op klarinet, de ander op de fagot en de derde piano

Klanken stroomden door de kerk, instrumenten die, samenklonken en

met elkaar wedijverden, rauwe schreeuwende tonen en de ronde goedmoedigheid

van de fagot, snelle delen en overdenkende stukken

Het ging over het leven, het was niet de vraag of het mooi was

het sprak tot mij, ontroerde mij , boeide en soms vatte ik het niet

Soms was het pijnlijk schel en hard.

Soms lieflijk melodieus.

Ik was weer blij dat ik ook hierbij was

Het was anders  en toch ook weer hetzelfde

Er gebeurde meer dan er gebeurde.

Liturgie vieren en beleven reikt voorbij redelijke overwegingen

et gaat om meer dan woorden of zinnen  Dat was mijn morgen-evaring.

Voor mij was het ook liturgie wat die drie op de middag brachten

Het sprak tot mij, ontroerde mij, troostte mij en bemoedigde mij

Het was meer dan tonen van instrumenten en noten in rangorde

Ik bedacht het een dag later, 2 x 1  was voor mij 1.

En wat er nog bij kwam was dat de beide trio’s kracht en betrokkenheid\uitstraalden.

en vakmanschap ten toon spreiden.

Ik had een goede zondag.

Permanent Link

Donkere dagen

Posted at 11:41 on 15/11/2010

 

Ik heb moeite met de donkere tijd van het jaar.

Het zit vast en zeker in mijn geven.

De hulp van de Daylight power, roep ik al in,

Dat is een lichtbak waar je per dag een tijd voor kunt

gaan zitten. Ik heb een sterk vermoeden dat het mij help.

Ik heb licht nodig om gelukkig te kunnen leven.

Mijn moeite met de donkere tijd neem nog geen

 buitensporige vormen aan.Daar zorgen allerlei kleine en grote zaken voor.

Een paar uurtjes gezellig in het gezin van een van onze kinderen

zijn dat pept mij op en zo is er nog meer te noemen, maar daar wil

ik nu even niet over hebben

De oppepper van deze morgen ( 15 november ) is een artikel

in Trouw over Aung San Suu Kyi. Deze vrouw is in de afgelopen 22 jaar

door de leiders van haar land Burma systematisch gepest en geplaagd en

bedreigd en vastgezet. Nu is zij vrij ! Direct na haar vrijlating heeft

zij haar strijd weer opgepakt en een menigte toegesproken.\

Dat is geweldig. Maar er is iets anders dat mij nog meer aanspreekt

Op de vraag wat ze haar belangrijkste politieke tegenspeler ( die haar het

leven zo zwaar heeft gemaakt) zou willen vertellen, als ze de kans

had, antwoordde ze : “Ik zou hem willen zeggen dat wij elkaar eens

persoonlijk moeten ontmoeten ”.

Aung San Suu Kyi is met deze uitspraak,voor mij als een lichtstraal van

de zon ( van de hemel)  in het donker van onze samenleving.

Ik voel mij nogal eens overspoeld door de negatieve berichten en de negatieve gebeurtenissen

“De mens is geneigd tot alle kwaad” daar moet ik Paulus wel gelijk in geven,

Als ik naar Aung San Suu Kyi kijk en over haar lees, (ik hang haar foto op in mijn kamer )

dan wordt ik gesterkt in mijn geloven dat het licht het zal winnen van het donker.

Dat is voor mij ook één van de peilers van het christelijke geloof.

En de  zon schijnt vandaag ook nog.

Daylight Power  die zomaar op mij afkomt

 

Permanent Link

Ruimte !

Posted at 21:57 on 9/11/2010

 

Ineens werd ik mij ervan bewust

hoe de ruimte mij lief is.

Wij leven hier in de Zuidwesthoek van Friesland

in een weids landschap, het is één en al ruimte.

Als het een beetje mee zit heb je kilometers zicht

over de weilanden en  nog verder over het Slotermeer

En zover je ogen kunnen reiken is de ruimte van IJsselmeer.

In de afgelopen weken is de maïs geoogst.

Na de oogst ervoer ik dat het weidse landschap ruimer voelde. De maïsplanten waren misschien maar 2 meter hoog en het aantal hectaren dat er mee beplant was aanzienlijk maar relatief toch maar weer een klein deel van alle landbouwgrond en toch, het landschap voelde ruimer. Er was toen de maïs nog op het land stond nog wel veel ruimte maar de ruimte was wel beperkt, dat ervoer ik pas toen het weer weg was. Ik kwam tot de ontdekking dat ik de ruimte van het landschap voelde en dat de vrije ruimte verstoord was geweest.

Ik besefte dat dat voelen heel iets anders is dan berekenen hoeveel hectare er met maïs beplant was en hoeveel meer hectare grasland er was.

Ruimte is uit te drukken in meters en centimeters, maar ruimte is ook een gevoel dat zich helemaal niet laat vastleggen in meters en centimeters.

Nog wat namijmerend over de besprekingen over Islamnota en het spreken over God in de Synode heb ik het gevoel dat “ ruimte”, daarbij een rol speelt en van groot belang is.

In de nota’s die op tafel liggen wordt geworsteld met de ruimte die er mag en kan zijn in de Prot. Kerk in Nederland. Ik kom bij deze zaken tot ontdekking dat ik al heel snel het gevoel heb dat de ruimte wordt ingeperkt. De argumenten die bij mij worden aangedragen om mij te laten weten “dat er toch nog ruimte genoeg is” en dat er toch grenzen moeten zijn, ben ik eigenlijk niet gevoelig voor. Ik heb de ruimte als gevoelswoord lief. In de Bijbel komt het woord ruimte veelvuldig voor. Soms als ruimte die te meten is maar ook als gevoelswoord.

In Psam 118:5 roept de dichter: In mijn nood heb ik geroepen “Heer” en de Heer antwoordde, hij gaf mij ruimte. Dat is dan voor mij even helemaal raak.

Gods spreken is: mij ruimte geven als mens, om te leven, om er te zijn, om lief te hebben\

en goed te doen maar ook fouten te maken en te mislukken ,kortom ruimte voor mens te zijn met en voor God en met en voor elkaar. Elke dag is die ruimte er weer, zo spreekt God elke dag met ruimte te geven aan jou en mij,  

Geloven, zo zeg ik het vandaag is voor mij “ in ruimte gezet”

Ruimte die niet te meten is, maar die ik wel degelijk voel..

Permanent Link

Ze kunnen me wat ....!

Posted at 22:33 on 6/11/2010

 

Dat gevoel plaagt mij in deze dagen.

 

De Synode van de Prot. Kerk in Nederland bespreekt

in de komende week een nota met de titel: Integriteit en Respect.

In de nota worden volgens mij de piketpalen tussen de Christelijke Kerk

(de Prot Kerkin Nederland) en de Islam uitgezet.

 Het stuk ademt naar mijn gevoel toch weer de inhoudelijke superioriteit van Christendom tegen over de Islam. Wij zouden b.v. niet samen kunnen bidden, volgens Prof Reitsma

de schrijver van de nota

In  Trouw van vandaag lees ik een artikel van Prof Kuitert.

Hij doet weer zijn uiterste best om God een bedenksel van de menselijke geest te doen zijn.

De  superioriteit van de mens, hoor ik daar in.

Godsdienst weerspiegelt wat mensen over zichzelf denken , zegt de hooggeleerde.

Intensief bestudeer ik op dit moment het boek van Prof.  Herman van Praag : God en de psyché. Hij schrijft: gelovig zijn iseen normaal onderdeel van het menselijk belevingsrepertoire.Miljarden mensen, de eeuwen door geven er blijk van gelovig te zijn is het is er gewoon. De prof voegt er aan toe : Ik ben gelovige, een gelovige jood

In mijn eigen woorden concludeert hij : Er is in mensen, niet in iedereen en niet in gelijke mate besef van deelhebben aan God. Ik noem het maar Godsbesef.

Godsbesef dat mij doet ervaren dat ik in God besta, adem leef en zal sterven  

Ook secretaris van de PKN schreef een nota over het spreken over God in onze wereld en onze tijd.

Tenslotte lees in Trouw een romanschrijver van naam en door mij bewonderd

Tommy Wieringa even hartgrondig de vloer aanvegen met alle godsdiensten en zeker het christendom.

Nu ben ik op een leeftijd gekomen dat ik niet zomaar van mijn geloofsstoel val als ik tegengestelde meningen hoor. 

De tegengestelde meningen plagen mij ook niet in de eerste plaats.

Het is iets anders.

De maand november is uitgeroepen tot de Maand van de Spiritualiteit.

Wat zou ik er wat voor over hebben als wij in de kranten en synodezaal en kerken

synagoge en moskeen  in huizen en gezinnen ons zouden inspannen om te delen wat ons ten diepste raakt en troost en bemoedigt,beroert en bekrachtigt.

Geen piketpalen uitzetten, het niet beter weten, geen stellingen poneren

maar delen wat er in ons hart is neergedaald, wat ons raakt, wat ons beweegt, wat ons

verstomd doet staan, wat ons tot verwondering brengt enzovoort

 

Bij alle tegen gestelde meningen denk ik , zo eigenwijs ben ik : Ze kunnen mij wat.

 

Het laatste gezang uit het liedboek voor de kerken daarin is de rijkdom verwoord

die ik mij door niets en door niemand laat ontnemen .

 

De vonken van uw naam, zijn ogen in ons hart.

In flarden hangt uw woord om onze wereld heen,

Wij leven in U voort, wij zijn met U bekleed

Gij zijt een mens teveel

  1. Geen stilte spreekt U uit
  2. ondenkbaar is uw dood
  3.  
  4. In mijn memmetaal :
  5.  
  6. De neigloed fan jo glâns
  7. stiet djip yn ús op wacht.
  8. Yn flarden klaait jo Wurd
  9. in wrâld dy't uzes is;
  10. wy libje yn Jo fuort,
  11. Jo binne_ús wapenris.
  12.  
  13. Jo binne_ús fier oermânsk
  14. troch Jo by ús te jaan.
  15. Jo bin ferburgenheid,
  16. èn God èn mins folslein.
  17. Gjin stilte dy't Jo seit,
  18. ûntinkber is jo ein.
  19.  
  20. Jo  ljocht is yn my strjemd
  21. ta bloed, ta bloed en fleis.
  22.  

Spiritualiteit is zoveel meer dan gelijk hebben, geloof ik

 

 

 

 

.

Permanent Link



<- Last Page | Next Page ->